Kar sudan ibaret… Çeşit çeşit, desen desen su… Su, hayatın kendisi. “Biz her şeyi sudan yararttık” ayetiyle ayan beyan.

Kar, içinde hayat barındıran ölüm. Gazapla gelen rahmet; yıkan, yıkayan… Soğuğun keskin yüzü, ateşin buz hali… Kar yanığı, buz kesiği…

Kış, mevsimin hayat memat meselesi… Yeniden diriliş için eskiye ağıt, Bâki olandan faniye işaret, ser-levha gibi baş ucumuzda kar:

“Her nefis ölümü tadıcıdır.”

Bir olur çığ gibi musibet sırrına bürünür, korku salar yüreklere, gazap olur yağar tepemize. Bir olur nehirleri coşturur, kurak topraklara rahmet, bereket olur. Sırrı bağrındadır. İki parça yanıcı bir parça yakıcıdır amma birleşince söndürür tüm ateşleri, serinletir yanan yürekleri… Tezattır tabiatı.

Kış, bildiğimiz kadar da bilmediğimizdir. Baharı bu kadar beklenen ve özlenen yapan odur. Toprağı yeni fidanlara hazırlayan, umutları besleyecek tohumlara can suyunu gönderen de odur.

Ve’l hâsıl Bâri olanın lütfudür kış. Gönderenin hatırına, kahrına amenna…